کپی برابر اصل

چند روز پیش فیلم "کپی برابر اصل" عباس کیارستمی رو دیدم. فیلم، روایت روان و زیبایی‌ست از ارتباطی متفاوت بین یک زن و یک مرد. زنی صاحب گالری عتیقه و اهل فرانسه، و مردی نویسنده و اهل انگلیس. داستان آشنایی آن دو از آنجا شروع می‌شود که مرد نویسنده برای شرکت در جلسه‌ای و گرفتن جایزه خود به فلورانس که محل زندگی زن صاحب گالریست می‌رود. فردای روز جلسه، زن همراه مرد می‌شود برای نشان‌دادن شهر. ارتباط آنها از زمانی شکلی متفاوت به خود می‌گیرد که در یک قهوه‌خانه کوچک و محلی، صاحب قهوه‌خانه، آنها را زن و شوهر تصور می‌کند. آنجاست که خواهش درونی زن، تمام وجودش را فرا می‌گیرد. خواهش تصور عشقی که وجود نداشته. عشقی که وجود نداشته، اما او می‌خواهد که هستیش را باور کند. هستیه عشقی عمیق و کهنه. هستیه عشقی که نیست، اما از مرد می‌خواهد که آن را برایش بسازد. و چه دلنشین تصور این عشق، بین آن دو به تصویر کشیده می‌شود. یک کپی از عشق، برابر اصل.

...

همیشه به این مساله عقیده داشتم که یک کپی هر چقدر هم که خوب باشه، باز کپیه و اصل نیست. اما کیارستمی تو این فیلم، خلاف اون رو نشون داد. نشون داد که شاید برای یک دل تشنه، یک کپی خیلی ساده کافی باشه برای سیراب شدن. با خودم که دقیق‌تر فکر می‌کنم، می‌بینم که چقدر زیادن این کپی‌های برابر اصل در دنیای اطراف ما. مثلا، یک روستایی دل‌ساده‌ که به عشق رسیدن به امامزاده‌ای، کیلومترها طی می‌کنه، مگه چیزی جز یک کپی ساده از اصل می‌خواد. امامزاده‌ای که کپیه اصلی، چون خدای اون روستاییه. یا اون جوونی که به زور صد جور مخدر می‌خواد برای مدتی از خودش بی‌خود بشه، مگه چی می‌خواد جز یک کپی ساده از آرامش. و یا بیماری که داروی مسکن مصرف می‌کنه به امید کاهش درد، چی می‌خواد جز یک کپی از درمان. 

هممم...،
کپی یا اصل؟ مسکن یا درمان؟ شاید مسکن،‌ شاید هم درمان. اما آیا درمانی هست؟